هودار( نگه دارنده خوبی)!

چراغی اینجا روشن خواهم کرد، چراغی به کیفر تنهاییم.

باخت دو سره اصلاح طلبان
ساعت ۱۱:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱٢/٢۸  

انتخابات دوره هشتم مجلس ایران و به عبارت دیگر سی امین دوره حضور پرشور مردم ایران در پای صندوغهای رای گیری روشن شدن تکلیف برای تمام افرادی بود که به نوعی به فعالیت حزبی و سیاسی در ایران معتقد بودند. تقسیم بندی خودی و ناخودی در این دوره از شروع مشخص بود. رد صلاحیت گسترده در جهت سرخورده کردن رقیب از حضور و دلسرد کردن طرفداران آنها و در ادامه بازیهای معمول شورای نگهبان و در ادامه امکان تبلیغات برابر برای هر دو طرف!!! آنچه که می توانست گریزگاه به اصطلاح اصلاح طلبان در این انتخابات باشد مشخص کردن وضعیت خودشان با نظام در برابر یک جانبه گرایی مسوولان رده بالای حکومتی بود. در این میان برخی با ساده لوحی به خیال خودشان سعی در برهم زدن بازی برنده بازنده از پیش تعیین شده حریف داشتند. غافل از اینکه اینبار تن دادن به این بازی هزینه سنگین تری برایشان خواهد داشت. بزرگان اصلاحات هرچند با لابی کردن امکان رقابت را در حوزه های بیشتری به دست آوردند اما اینرا فراموش کردند که دولت کنونی در یک چشم بر هم زدن در انتخابات ریاست جمهوری پیشین توانسته بود به مانند خرگوش سفید شعبده بازی از کلاه شعبده باز درآمده و رقبای خود را پس بزند. آقای شیخ (کروبی) به نظر نمی آید دچار آلزایمر باشند اما فراموش کرده که در آن انتخابات در یک خواب بعد از ظهری جای خود را به رقیبی داد که اکنون خواب شبانه را هم از او ربوده است. پیش از انتخابات هم گفتم، ایشان نه تنها توانایی حفظ وجهه اجتماعی خود در انتخابات بعدی، بلکه توانایی دفاع از حقوق هم کیشان خود را نیز ندارد و علاوه بر آنها، دوستان دیگر آنها در همان طرف رود سعی در حضور در جایی داشتند که تنیجه ای جز سرخورده کردن تعداد بیشتری از طرفداران آنها را نداشته.

به هر صورت تکلیف این مجلس از پیش روشن بود و تعداد 20 رای مخالف با هیچ رای مخالف در برابر 200 یا بیشتر رای موافق هیچ اثری نمی داشت. برخی از کارساز بودن نطقهای پیش از دستور همان 20 نفر دم می زند ولی در نهایت در طرف دیگر جهت گیری در درجه اول بر اساس سوگیری جناحی آنها و در درجه دوم در راستای مخالفت با مخالفان خود شکل می گیرد.

در نهایت نتیجه آنکه دوستان اصلاح طلب ما بازی از پیش باخته را دوسره باختند. این باخت اینبار به قیمت از دست دادن طرفداران خود در انتخابات ریاست جمهوری بعدی و چند دسته گی در آن زمان تمام می شود و نگاهها به سیستم اصلاح ناپذیر فعلی سردتر می شود. بازی به نظر ساده تر شده، اما با ادامه رکود اقتصادی در آمریکا، حداقل تا زمان سر کار آمدن دولت بعدی آمریکا-که به نظر می رسد جهوری خواهان و در راس آنها مک کین شانسی تا دوبرابر بیشتر از رقیب دارند- امید بسیاری در خارج و داخل کشور از حضور مستقیم آمریکا در ایران میسر نمی شود و این امکان را برای اندوختن بیشتر نیرو و اسلحه برای حکومت جمهوری اسلامی برای مقابله قویتر با حمله آمریکا به ایران به وجود می آورد. هر چند که با ادامه روند کنونی ایران در جامعه بین المللی بیشتر به کنار رانده شده و فشار اقتصادی بر درصد بیشتری از نارضایتی از داخل می افزاید. بازی شطرنج اکنون با مهرههای کمتری ادامه دارد.